چند وقتی بود خورشید در قایم باشک بازی با ستارگان باخته بود.شبم از ستاره لبریز اما تاریک بود.

مجبور بودم شبها به شکرانه ستارگان از خیال خورشید تهی شوم.دست در دست بیهودگی به سوی عدم سرازیر می شدم.

راهی نبود از سرازیری زندگی سر می خوردم و تو فقط به من چشمک می زدی.دنیایم پر از سرسره شده بود و من گاهی خندان و گاهی گریان فقط سر می خوردم از تو دور و دورتر میشدم.

تنها ستاره شبم هم در بی پناهی دستانم گم شد .من و شب و تنهایی دیگر از چشمک های تو هم خبری نبود فقط گاهی قهقهه هایی را در شبانه هایی که همه زندگیم شده بود حس می کردم.

با خودم گفتم در دل این تاری شب چه دل خوشی دارد آنکه میخندد.گفتم شاید خیال است وهم است هر چه بود هرچه بود فکرم را لحظات کوتاهی از شب تهی می کرد به روی دیوانگیش ناباورانه خندیدم اما به سرعت به خودم تلنگری زدم که این حماقت محض است و به خیال خودم به واقعیت دل سپردم که تاریکی و تنهایی و سکوت بود و بس.

تاریکی و صدای خنده من و بی پناهیم و هق هق گریه هایم که سکوت شبانه ام را به تلخی می شکست.

گاهی پایین را نگاه می کردم و دستانم را  که از شدت لرزش به سختی آنها را هدایت می کردم به چشمانم میفشردم.

یک ان سراشیبی چنان تند شد که به یکباره تمام آنچه مرا چون یک موجود نگاه داشته بود فروریخت احساس کردم ذره دره وجودم از هم می پاشد احساس کردم سلولهایم میل به بودن را از دست داده اند و می خواهند به تاریکی بپیوندند .

یک ان به یاد خنده های شبانه افتادم دل به همان خنده ها سپردم حتی اگر حماقت بود از شب و تنهایی و سکوت بهتر بود و از فکر سقوط و تمام تاریکی ها خود را رهاندم دیگر به شب هم خندیدم به بازی خورشید و ستارگان هم خندیدم به همه چیز و همه چیز .

خندیدم و به ناگاه چشمان همیشه بسته ام را باز کردم...نه از تاریکی خبری بود نه از ان سرسره ای که مرا به عدم سرازیر میکرد روز بود و روشنی تابش پر شور آفتاب و جاده ای در پیش رویم...

و من به بزرگترین راز زندگیم دست یافتم.

                                فاصله من تا روز تنها به اندازه یک پلک چشم بود

                    ........................................................................................

پ ن۱:همین الان لبخند بزنید

پ ن۲:دعا می کنیم به همه زندگی لبخند بزنیم

پ ن ۳:یادمون نره :چشمها را باید شست جور دیگر باید دید

پ ن۴:ودر آخر

برای خندیدن منتظر خوشبختی نباش...

 شاید خوشبختی در انتظار خندیدن توست